Od marca do maja 1943 był zastępcą dowódcy 55 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty Frontu Północno-Kaukaskiego, brał udział w walkach ofensywnych na Kubaniu, w maju 1943 był trzykrotnie ranny i do lipca 1943 przebywał na leczeniu w Majkopie. W lipcu 1943 został dowódcą 109 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty, walczył na Froncie Północno-Kaukaskim (od lipca do września 1943), Południowym (we wrześniu i październiku 1943), 4 Ukraińskim (od września 1943 do lutego 1944), 3 Ukraińskim (od lutego do września 1944 i od grudnia 1944 do lutego 1945) i 2 Ukraińskim (od września do grudnia 1944 i od lutego do maja 1945). Uczestniczył w wyzwoleniu Półwyspu Tamańskiego, operacji melitopolskiej, nikopolsko-krzyworoskiej, bieriezniegowato-snigiriowskiej, odeskiej, jasko-kiszyniowskiej, belgradzkiej, bukaresztańskiej, debreczyńskiej, budapesztańskiej, wiedeńskiej, bratysławsko-brnowskiej i praskiej.
Jako dowódca 109 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty Frontu Zabajkalskiego brał udział w wojnie z Japonią w 1945.