Wyróżnił się podczas operacji chingano-mukdeńskiej, gdy od 9 do 28 sierpnia 1945 dowodzona przez niego dywizja przebyła 1500 km forsownego marszu przez stepy Mongolii i Mandżurii, pokonując Wielki Chingan i forsując wiele górskich rzek oraz docierając do Tongliao, zadając straty Armii Kwantuńskiej.
Po wojnie nadal dowodził 109 Gwardyjską Dywizją Piechoty do maja 1946 (we Wschodniosyberyjskim Okręgu Wojskowym), od maja do września 1946 dowodził 6 Gwardyjską Brygadą Piechoty (w Zachodniosyberyjskim Okręgu Wojskowym w Tiumeni), następnie do marca 1947 kierował wydziałem wojskowym Odeskiego Instytutu Kredytowo-Ekonomicznego. W 1948 ukończył Wyższe Kursy Akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej, od kwietnia 1948 do listopada 1950 dowodził 23 Samodzielną Brygadą Piechoty w Uralskim Okręgu Wojskowym (miasto Kamyszłow), od listopada 1950 do lutego 1955 był starszym wykładowcą taktyki Akademii Wojskowej im. Frunzego, po czym został zwolniony do rezerwy. Do maja 1970 pracował w Państwowym Komitecie RFSRR ds. kształcenia profesjonalno-technicznego. Był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR 2 kadencji (od 1946 do 1950). W 1967 otrzymał honorowe obywatelstwo miasta Ułan Ude. Miał też honorowe obywatelstwo miast Berysław (obwód chersoński) i Budapesztu. Został pochowany w Ułan Ude. Jego imieniem nazwano m.in.