Bronisław Bednarczyk (ur. 3 września 1890 w Warszawie, zm. 16 lutego 1958 tamże) – podpułkownik piechoty Armii Krajowej, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 3 września 1890 w Warszawie, ówczesnej stolicy Królestwa Polskiego, w rodzinie Pawła i Rozalii z Sokołowskich. W 1908 ukończył sześcioklasowy Korpus Kadetów im. Suworowa, a następnie pełny kurs filozofii i dwa semestry teologii w Seminarium Metropolitalnym w Petersburgu (1909–1913).
Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do armii rosyjskiej jako wolontariusz. Początkowo został przydzielony do 12 astrachańskiego pułku grenadierów. W 1915 ukończył jedną z moskiewskich szkół chorążych i został wcielony do 299 pułku piechoty. Awansował na porucznika.
5 listopada 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji w stopniu sztabskapitana i został przydzielony do 9 pułku strzelców polskich na stanowisko dowódcy oddziału konnych wywiadowców. Wyróżnił się 13 lutego 1918 w walce z bolszewikami pod wsią Bałtutino, gdzie dowodzony przez niego oddział konnych wywiadowców występował jako awangarda 3 Dywizji Strzelców Polskich, maszerującej z Jelni do Bobrujska. Po raz drugi wyróżnił się w bitwie pod Pobołowem, stoczonej przedostatniego dnia marszu dywizji do Bobrujska. 12 czerwca 1918 dowódca korpusu, gen.