Józef Dowbor-Muśnicki przyznał mu „prawo do nominacji następnej rangi”, a za „brawurowy atak nocny pod Pobołowem został nagrodzony w I Korpusie amarantową wstążeczką”. W czerwcu 1918, po demobilizacji korpusu, wrócił do Kongresówki.
3 listopada 1918 zgłosił się do Wojska Polskiego. Początkowo został adiutantem dowódcy Okręgu Wojskowego nr VIII Łódzkiego, a później (16 listopada) adiutantem dowódcy formującego się w Łodzi 28 puku piechoty. 20 sierpnia 1919 został z kolei przeniesiony do Batalionu Zapasowego tego pułku na stanowisko zastępcy dowódcy, po czym w okresie od 4 stycznia do 24 lutego 1920 pełnił obowiązki dowódcy Batalionu Zapasowego 37 puku piechoty w Kutnie. Następnie powrócił do Batalionu Zapasowego 28 pp i po kilku tygodniach został 1 kwietnia jego dowódcą – stanowisko to zajmował do 1 listopada 1921. W międzyczasie (14 października 1920) został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.