W dekoracjach wykorzystywano plecione elementy z sizalu w stylu anglo-indyjskim oraz importowane z Anglii dodatki, podkreślające „domowy” charakter kolonialnej elegancji. Zasięg geograficzny pokazuje, że elementy były adaptowane do lokalnych realiów. W Afryce Południowej charakteryzuje się symetrią, ceglanymi fasadami i oknami skrzydłowymi. Przykładem jest Stary Budynek Rządowy w Kapsztadzie. W Ameryce Północnej styl ten przyjął formę drewnianych domów Nowej Anglii i architektury georgiańskiej; w Indiach, Pakistanie czy Sri Lance łączyła elementy gotyckie i renesansowe z motywami lokalnymi, a w Australii i Nowej Zelandii dał początek tzw. architekturze federacyjnej. W Indiach najwcześniejsze brytyjskie forty (, i ), nawiązywały do portugalskich i francuskich wariacji renesansowej koncepcji idealnego miasta wraz założeniami obronnymi. Brytyjskie wpływy architektoniczne widać też w postaci stylu indo-saraceńskiego, łączący elementy islamskie, hinduskie i europejskie. Wczesne wpływy architektoniczne tego okresu widoczne są szczególnie w budownictwie sakralnym – w kościołach wznoszonych w stylu gotyckim i neoklasycystycznym.