W wielu regionach architektura ta płynnie zlała się z lokalnymi formami, między innymi w regionie Karaibów. Holendersko-kolonialna – ukształtowana w regionach znajdujących się pod wpływem kolonizacji niderlandzkiej – przede wszystkim w Ameryce Północnej oraz w Indonezji. Jej najbardziej rozpoznawalnym elementem jest dach mansardowy. Charakterystyczne są także szerokie, wysunięte okapy, symetryczne elewacje, lukarny oraz masywne kominy, które łączyły funkcjonalność z surową estetyką. Budynki w tym stylu wznoszono najczęściej z cegły lub kamienia, z drewnianymi drzwiami i okiennicami. W Ameryce Północnej przykłady tego typu architektury zachowały się m.in. w dolinie rzeki Hudson, w stanach Nowy Jork, New Jersey, Delaware, Pensylwania i Connecticut, gdzie styl ten stał się częścią wczesnego krajobrazu kolonialnego. W Azji Południowo-Wschodniej, zwłaszcza w Indonezji architektura holenderska przybrała formy przystosowane do tropikalnego klimatu, z większymi okapami, przewiewnymi werandami i systemami wentylacji. Włosko-kolonialna – rozwinęła się pod koniec XIX i na początku XX wieku, odzwierciedlając imperialne ambicje Włoch w Afryce Północnej i w regionie Morza Śródziemnego. Wyróżniała się elementami neoklasycyzmu, racjonalizmu oraz Art Déco, które symbolizowały nowoczesność, porządek i cywilizacyjną misję włoskiego imperium.