W byłych koloniach – Libii, Erytrei, Etiopii i Somalii – powstawały liczne przykłady tego nurtu: budynki rządowe, szkoły, kościoły i place publiczne projektowane z rozmachem i dbałością o osiową kompozycję. Typowe rozwiązania obejmowały arkady, gładkie elewacje tynkowe, symetryczne układy urbanistyczne, a także śródziemnomorskie elementy przestrzenne, takie jak dziedzińce i loggie, które zapewniały przewiewność i cień w gorącym klimacie. Architektura ta miała wyraźnie propagandowy charakter – służyła potwierdzeniu włoskiej obecności i potęgi, stanowiąc architektoniczne narzędzie dominacji, modernizacji i ekspresji ideologii imperium. Francusko-kolonialna – wyróżniała się symetrycznymi układami, zewnętrznymi schodami, rozległymi, obiegającymi budynek gankami na niższych i wyższych kondygnacjach i stromymi dachami krytymi gontem. Charakterystyczne są wysokie, wąskie okna i wysokie sufity, a także silne powiązanie budynku z otoczeniem. Styl francuski często łączył wpływy klasycyzmu europejskiego. Widoczna jest w byłych francuskich krajach Afryki Północnej, w