Aczkolwiek we wspomnieniowym tekście Wiesława Wydry pojawia się informacja, że swój pierwszy artykuł Kowalewicz opublikował już w 1956 roku, zob. Wiesław Wydra, Henryk Kowalewicz (1925-1981), [w:] Mediewiści. 4 (2016), s. 144. . Skupiony był przede wszystkim na odnajdywaniu nieznanych tekstów średniowiecznych związanych z kulturą polską i w tym celu przetrząsał rękopisy, inkunabuły i wczesne druki przechowywane w bibliotekach zarówno polskich (publicznych, naukowych i klasztornych), jak i zagranicznych, przede wszystkim w Niemieckiej Republice Demokratycznej oraz Czechosłowacji.
Kowalewicz był poliglotą (znał grekę, łacinę, języki: włoski, francuski, niemiecki, angielski i rosyjski) oraz znakomitym paleografem, co miało ogromne znaczenie w jego owocnej pracy z rękopisami i starymi drukami.
W pierwszym okresie swojej naukowej działalności poszukiwał przede wszystkim nieznanych sekwencji, hymnów i oficjów. Na podstawie wyników tychże badań w roku 1964 uzyskał tytuł doktora nauk humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim.