Lądowania szybowców wspierały samoloty bojowe bombardujące i ostrzeliwujące pozycje partyzantów.
Już pierwszego wieczoru było jasne, że niemiecki atak odnosi sukces. Huet zwołał naradę ze swoimi oficerami, którzy postanowili kontynuować walkę aż do nieuchronnej klęski, a następnie rozproszyć się w lasach i górach masywu, przewidując rychły odwrót Niemców. Postanowiono również, że obecny na naradzie przełożony Hueta w FFI, Henri Zeller, ucieknie z Vercors wraz z agentami SOE, Cammaertsem, Granville i radiooperatorem Augustem Floirasem, aby koordynować walkę w innych miejscach. Maquis wysłali gorzką wiadomość do władz Wolnej Francji w Algierze i do SOE w Londynie, nazywając ich przestępcami i tchórzami, ponieważ nie udzielili im pomocy.
Ostatnie tchnienie zorganizowanego oporu nastąpiło 23 lipca, kiedy to ocalali maquis schronili się w lasach lub uciekli na niziny otaczające masyw Vercors.
Następstwa thumb|Cmentarz i pomnik w Vassieux-en-Vercors, gdzie niemieckie wojska zabiły francuskich partyzantów i mieszkańców wsi