Polifonia Poezji – eksperymentalna metoda twórcza w zakresie poezji, opracowana przez polskiego poetę Leszka Dembka, rozwijana od 2014 r. przez środowisko poetyckie skupione wokół szczecińskiego Związku Literatów PolskichLeszek Dembek, Polifonia Poezji. Poetycki eksperyment, Szczecin 2016, Wydawnictwo Hogben, s. 5., w tym niezrzeszonych literatów. Metoda polega na wielogłosowym konstruowaniu wierszy: do każdego oryginalnego (podstawowego) wersu utworu różni twórcy dopisują autorskie wersy równoległe. Autorski wers to ta sama myśl pokazana własną, poetycką optyką, swoim stylem, idiomemLeszek Dembek, Polifonia Poezji, dz. cyt., s. 23..
Polifonia Poezji nawiązuje do muzycznej polifonii (jednoczesnego prowadzenie co najmniej dwóch niezależnych linii melodycznych), japońskiej rengi (wspólne pisanie wierszy), poszukiwań literackich Raymonda Queneau (współzałożyciela francuskiej eksperymentalnej grupy literackiej OuLiPo) oraz współczesnej awangardy literackiej.