Pierwsze próby zgromadziły środowisko poetyckie Szczecina i Polic: Katarzynę Chabowską, Barbarę T. Dominiczak, Roberta A. Florczyka, Małgorzatę Goludę, Zbigniewa Jahnza, Wojciecha Krala, Zenona Lacha-Ceraszyńskiego, Stanisława Rapiora, Adama W. Siedleckiego, Edwarda Siekierzyńskiego, Annę Słowińską, Magdalenę Sowińską, Zbigniewa Szyrwiela i Edytę Rauhut.
Proces twórczy rozwijał się w dwóch etapach. Początkowy eksperymenty opierał się na wyborze i głosowaniu: uczestnicy pisali własne wersje całych strof lub zwrotek, a następnie wspólnie wybierali najlepszą wariacjęLeszek Dembek, Polifonia Poezji, dz. cyt., s. 41 i 54-55.. Dopiero w kolejnym etapie wykształciła się właściwa metoda Polifonii Poezji, polegająca na dopisywaniu przez każdego uczestnika własnego wersu do każdego wersu wiersza oryginalnego (podstawowego), z zachowaniem jego przesłania, lecz w indywidualnym stylu. Powstała w ten sposób wielowarstwowa struktura semantyczna, w której ten sam sens był wyrażany przez różne poetyki, zmieniające się w zależności od wybranej perspektywy lektury.