U wybrzeży Zelandii leżą dwie lesiste wyspy: i . Na wyspach są kościoły i gospodarstwa. Nocą nadchodzi silny sztorm. Morskie fale podnoszą się wysoko. Wydaje się, że to koniec świata. Dzwony w kościele same biją — bez pomocy ludzi. W tę noc Vænø znika w głębinach morza.
Czasem rybacy widzą Vænø pod wodą przy spokojnym odpływie. Słyszą dźwięk dzwonów, który okazuje się być głosem łabędzi. Starsi mieszkańcy Glænø pamiętają tę burzliwą noc. Dzieci boją się, że Vænø wciągnie Glænø, dlatego modlą się i potem mogą spać spokojnie. Glænø nadal istnieje z lasami, polami i domami rolników. Jednak dni Glænø są policzone. Wyspa może któregoś dnia zniknąć.
Kiedy wracasz po latach, nie wiesz, gdzie podziała się Glænø. Nie zniknęła przez sztormy, lecz dzięki człowiekowi, który zbudował groble i połączył ją z Zelandią. Glænø trwa teraz razem z Zelandią, a dawne gospodarstwa pozostają na swoim miejscu.
Przypisy
Linki zewnętrzne Rękopis baśni „Vaenö i Glaenö” (audiobook) na YouTube
Kategoria:Literatura dziecięca i młodzieżowa Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1867