Przełom nastąpił w latach 30. XX wieku, kiedy mieszkańcy i władze Cremony postanowiły przywrócić lutniczą tożsamość miasta. W 1937 roku hucznie obchodzono dwusetną rocznicę śmierci Antonia Stradivariego, zaś cztery lata wcześniej część artefaktów z jego warsztatu przeniesiono na wystawę w tzw. Sali Stradivariego () w lokalnym muzeum. W 1938 roku założono szkołę lutniczą, która stopniowo – zwłaszcza po II wojnie światowej – kształciła coraz więcej uczniów. Z czasem zaczęły też powstawać nowe pracownie rzemieślnicze.
W 2012 roku podczas odbywającej się w Paryżu 7. sesji Międzyrządowego Komitetu ds. Ochrony Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego tradycja wpisana została na listę reprezentatywną niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO.
Charakterystyka thumb|Museo del Violino w Cremonie (2015) Tradycyjne lutnictwo w Cremonie polega na wytwarzaniu i restaurowaniu chordofonów smyczkowych z rodziny skrzypiec, takich jak skrzypce, altówki, wiolonczele czy kontrabasy. Każdy lutnik wykonuje od 3 do 6 instrumentów rocznie. Nie ma dwóch takich samych skrzypiec. Cały proces produkcji odbywa się ręcznie, a formowanych i łączonych ze sobą jest ponad 70 drewnianych elementów, z których każdy spełniać musi rygorystyczne wymagania akustyczne.