Syn Girolama, Nicolò, już od najmłodszych lat pomagał ojcu w warsztacie, a po jego śmierci na dżumę w 1630 roku przejął rodzinny interes. Nie mając początkowo własnych synów, Nicolò szkolił z lutniczego fachu młodych uczniów (), wśród których był m.in. oraz przypuszczalnie i Antonio Stradivari (którego pierwsza para skrzypiec z 1666 roku ma etykietę z napisem alumnus Amati – „uczeń Amatiego”). Ze Stradivarim współpracował w późniejszym okresie Carlo Bergonzi. Wszyscy wymienieni stali się protoplastami nowych rodzin lutników, które ostatecznie zakończyły monopol rodziny Amati na to rzemiosło i dzięki którym kremońskie lutnictwo mogło przez ponad 200 lat ewoluować i być udoskonalane.
thumb|left|Ręczne lakierowanie skrzypiec (2007) Na początku XX wieku tradycyjne lutnictwo w Cremonie niemal zanikło. Kremońscy lutnicy emigrowali do większych ośrodków, takich jak Turyn, Neapol czy Wenecja, a funkcjonujące od wielu lat warsztaty były zamykane. Kres rzemiosłu przyniosło również pojawienie się w mieście Aristide Cavallego, który założył zakład Officina Claudio Monteverdi. Zapoczątkowano w nim produkcję skrzypiec niższej jakości i na masową skalę.