W 1866 roku arcyksiążę Albrecht powierzył mu dowództwo nad V Koprusem. Na jego czele von Rodich walczył w zwycięskiej dla Austriaków bitwie pod Custozą. Za udział w tym starciu odznaczony został kawalerią Orderu Marii Teresy oraz otrzymał awans na stopień marszałka polnego porucznika (niem. Feldmarschalleutnant). W latach 1866-1868 dowodził 12. Dywizją Piechoty, jednocześnie pełniąc obowiązki komendanta twierdzy Kraków. Następnie został komendantem w Sybinie. W 1870 roku powierzono mu stanowisko dowódcy wojskowego w Zadarze oraz obowiązki gubernatora Dalmacji, gdzie zajmował się wdrażaniem nowego prawa dotyczącego powszechnego poboru. Na tym stanowisku awansował w 1873 roku na stopień generała artylerii (niem. Feldzeugmeister). W trakcie pełnienia przez niego funkcji gubernatora doszło do starć między chrześcijanami a muzułmanami w Bośni i Hercegowinie, które von Rodich wspierał, przekazując obojgu stronom konfliktu uzbrojenie i wyposażenie. Takie działanie spotkało się z negatywnym przyjęciem przez liberalnych polityków w Wiedniu, którzy domagali się jego dymisji. Von Rodich pozostał jednak na stanowisku i w 1878 roku wkroczył podlegające mu jednostki wkroczyły do Bośni i uczestniczyły w jej okupacji. Przeszedł w stan spoczynku w 1881 roku pozostając szefem 68. Pułku Piechoty.