Przybywający ochotnicy i żołnierze przybywali z więzień, obozów pracy i miejsc zesłania ich stan fizyczny był bardzo zły.
W lutym rozszerzyła się epidemia tyfusu plamistego wśród żołnierzy dywizji. Warunki sanitarne opłakane, zaopatrzenie w żywność dostateczne. Dywizjon nie otrzymał broni za wyjątkiem 2 karabinów do pełnienia wart, ani żadnych sprzętów szkoleniowych. Pozostał na etapie organizacyjnym. Prowadzono jedynie zajęcia z musztry. W dniu 23 marca 1942 dywizjon został załadowany do wagonów kolejowych i transportem odjechał do bazy w Krasnowodzku. Wyjechało z dywizjonu 3 oficerów i 243 szeregowych. Następnie transportem morskim 30 marca przybył do Pahlevi w Iranie. Na miejscu dokonano dezynfekcji żołnierzy zdrowych i przebrano ich w nowe letnie umundurowanie, chorych odstawiono do szpitali brytyjskich w Teheranie.
Po około tygodniowym odpoczynku około 10 kwietnia 1942 dywizjon odjechał transportem samochodowym przez Kazvin, Hamadan, Kermanszach, Khanaqin i Baszubę, Habbanyah, a następnie przez Transjordanię dywizjon przybył do Palestyny. Stacjonował początkowo w obozach wojskowych Bashid i Gedera. następnie po kilku tygodniach przybył do obozu Beit Jirja, gdzie połączył się z 9 dywizjonem artylerii przeciwlotniczej.