Australijski historyk A. Dirk Moses interpretuje wielką podmianę jako formę projekcji, w której Europejczycy, dziedzice kolonializmu osadniczego opartego na eliminacji i zastępowaniu ludności tubylczej, zaczynają obawiać się odwrócenia tego procesu wobec siebie. Z kolei historycy Nicolas Bancel i Pascal Blanchard oraz socjolog Ahmed Boubeker podkreślają, że teza jest „skrajna i tak uproszczona, że może ją zrozumieć każdy, ponieważ uzasadnia rasową definicję narodu”. Austriacki politolog Rainer Bauböck, korzystając z analiz Ruth Wodak, doszedł do wniosku, że narracja o „wymianie ludności” (niem. Bevölkerungsaustausch) jest powrotem nazistowskiej ideologii Umvolkung.

Mainstreaming i radykalna prawica Politolodzy analizują wielką podmianę przede wszystkim jako narzędzie polityki tożsamości radykalnej prawicy. Mattias Ekman opisuje „strategiczny mainstreaming”, czyli proces, w którym pierwotnie marginalne tezy spiskowe są stopniowo oczyszczane z najbardziej skrajnych elementów i wprowadzane do debaty głównego nurtu przez polityków, media i influencerów.