Ruth Wodak nazywa ten mechanizm „bezwstydną normalizacją” (shameless normalisation), w której dotąd tabuizowane treści i sposoby mówienia stają się dopuszczalne, a granica tego, co „mówialne”, przesuwa się.
Cas Mudde wpisuje to zjawisko w szerszą tezę o normalizacji populistycznej radykalnej prawicy, dla której teorie spiskowe o imigrantach jako wrogu narodu stały się stałym elementem repertuaru. Badacze dyskursu, tacy jak Michał Krzyżanowski, wskazują, że normalizacja dotyczy nie tyle pojedynczych decyzji politycznych, ile zmiany norm społecznych i erozji stygmatyzacji aktorów skrajnie prawicowych. W tym ujęciu znaczenie teorii polega nie na jej trafności empirycznej, lecz na zdolności do mobilizowania lęku i legitymizowania polityki antyimigranckiej.
Rozpowszechnienie