Antoni Mieczysław Matarewicz (ur. 1889 w Wilnie, zm. 15 stycznia 1952 w Krakowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 28 stycznia 1889 w Wilnie, ówczesnej stolicy guberni wileńskiej, w rodzinie Michała i Filomeny z Charewiczów. W latach 1905–1906 był członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej. W 1908 zdał maturę i ukończył naukę w szkole realnej w Wilnie. Później pracował w Urzędzie Ziemskim w Wilnie w charakterze pomocnika sekretarza.
18 października 1910 wstąpił do armii rosyjskiej, w charakterze wolontariusza. 11 września 1911, po odbyciu jednorocznej służby wojskowej, został przyjęty do Wileńskiej Szkoły Wojskowej. 6 sierpnia 1913, po ukończeniu szkoły, został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 6 sierpnia 1912 i wcielony do 97 inflanckiego pułku piechoty w Dyneburgu na stanowisko młodszego oficera 3 kompanii. W szeregach tego oddziału walczył na froncie wschodnim I wojny światowej, awansując na porucznika i sztabskapitana. Dowodził kolejno plutonem, kompanią karabinów maszynowych, batalionem piechoty i batalionem szturmowym. Był dwukrotnie ranny (3 września 1914 i 25 lutego 1915). W czerwcu 1917 został przeniesiony do nowo sformowanego 761 pułku piechoty.