4 sierpnia 1917 opuścił szeregi armii rosyjskiej i wyjechał do Moskwy, gdzie leczył się ze szkorbutu nabytego na froncie rumuńskim.

26 listopada 1917 został przyjęty do I Korpusu Polskiego w Rosji w stopniu kapitana i przydzielony do 3 pułku strzelców polskich na stanowisko dowódcy kompanii karabinów maszynowych. Po kapitulacji korpusu do 10 lipca 1918 pełnił funkcję przewodniczącego komisji do spraw przekazania Niemcom uzbrojenia 1 Dywizji Strzelców Polskich. 1 sierpnia 1918 wstąpił do Oddziału Wojska Polskiego na Kubaniu, w którym zorganizował kompanię karabinów maszynowych. Wziął udział w walkach partyzanckich z bolszewikami. Wyróżnił się 7 lutego 1919 w bitwie pod Tyraspolem. 2 czerwca 1921 pułkownik Stanisław Oktawiusz Małachowski sporządził „wniosek na odznaczenie orderem «Virtuti Militari»”, w którym napisał:

Wniosek został poparty przez byłego dowódcę 4 Dywizji Strzelców Polskich, generała Lucjana Żeligowskiego, a następnie zatwierdzony przez Naczelnego Wodza, marszałka Polski Józefa Piłsudskiego.