Pewien stary, uczony bocian zna wiele historii o dzieciach, które przyniósł z młynowego stawu. Opowiada o rodzinie Peitersenów, porządnych ludziach, których dom stoi na rogu ulicy. Bocian przynosi im kolejno trzech synów: Peitera, Petera i Peera. Chłopcy dorastają i każdy marzy o innej przyszłości — Peiter chce być rabusiem, Peter , a Peer ojcem. W szkole jeden zostaje prymusem, drugi uczniem słabszym, a trzeci przeciętnym, lecz wszyscy uchodzą za równie rozgarniętych.
Chłopcy chodzą na bale dla dzieci i podpalają cygara. Z dnia na dzień zdobywają coraz więcej wiedzy i doświadczenia. Peiter od małego jest uparty, jak przystało na przyszłego rabusia. Matka tłumaczy jego nieposłuszeństwo tym, że pewnie ma robaki, jak wszystkie niegrzeczne dzieci. Któregoś dnia, mimo ostrzeżenia matki, Peiter przewraca dzbanek ze śmietaną prosto na jej jedwabną suknię. Kobieta gani syna, ale jednocześnie przyznaje, że ma on silną wolę i charakter. Peiter nie zostaje rozbójnikiem, choć wygląda jak jeden z nich, nosząc pogięty kapelusz i długie włosy. Pragnie być artystą, lecz jego rysunki przypominają długie jak malwy postacie.
Peter, bardziej muzykalny, komponuje w tydzień siedemnaście polek i układa z nich operę.