Sterygmy zmienne, często u nasady oddzielone od podstawki przegrodą przybyszową zwężającą się ku wierzchołkowi. Bazydiosporcy 6–9 × 15–22 μm, szkliste, nieamyloidalne, jajowate do wrzecionowatych lub prawie cylindrycznych, czasami lekko zakrzywione do hymenium lub o nieregularnym kształcie, kiełkujące przez powtarzanie.
Rozwój Strzępki ze zwiniętymi haustoriami rozwijają się w żywych liściach paproci, między- i wewnątrzkomórkowo. Grzybnia pasożytnicza rozwija się w liściach żeńskich paproci i wytwarza widoczne haustoria. Strzępki przechodzą przez aparaty szparkowe i rozprzestrzeniają się na spodniej stronie liści, tworząc białawe, cienkie, nieżelatynowate, ale lekko woskowate systemy strzępek z rozproszonymi lub gęsto ułożonymi podstawkami. Charakterystyczną cechą tego gatunku jest dość częste występowanie dwukomórkowych podstawek. Lackson w 1953 r. opisał fuzję dwóch jąder w młodej podstawce, a następnie pojedynczy podział mejotyczny. Każde z powstałych jąder migruje do jednej bazydiospory. Chociaż nie zaobserwowano drugiego podziału mejotycznego, przyjęto, że nastąpił on podczas pierwszego podziału jądrowego podczas kiełkowania zarodników, które dość często powtarzają kiełkowanie.