Realizacja zajęła sześć lat i wymagała skomplikowanych negocjacji dyplomatycznych. Decydujące znaczenie miała inicjatywa Marszałka Józefa Piłsudskiego, który w 1927 roku, pełniąc funkcję premiera, zdecydowanie włączył się w przygotowania transportu.
10 października 1927 roku specjalny pociąg wyruszył z Rapperswilu. W osobnym, udekorowanym wagonie, w asyście szwajcarskich oficerów, znajdowała się metalowa kasetka z urną zawierającą relikwię.
26 października po południu pociąg dotarł do Dworca Głównego w Warszawie. Kasetę z urną okryto polskim sztandarem i przeniesiono, przy dźwiękach hymnu narodowego, przed kompanią honorową 36 pułku piechoty Legii Akademickiej, oddającą honory relikwii. Żołnierze przenieśli ją do prezydenckiego powozu, któremu towarzyszył szwadron szwoleżerów. Powozem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej przewieziono relikwię na Zamek Królewski, gdzie złożono ją w Kaplicy Królewskiej.
Wędrówki podczas II wojny światowej i po niej (1939–1983) Na początku września 1939 roku, w obliczu zagrożenia bombardowaniem Warszawy, kustosz Zamku Królewskiego dr Kazimierz Brokl przeniósł kasetę z relikwią do skarbca katedry św. Jana. Działania kustosza umożliwiły ocalenie relikwii.