Szczytowy okres znaczenia rezydencji przypadł na wiek XIX, kiedy Villa Negroni stała się ośrodkiem artystycznym i intelektualnym przyciągającym wybitnych przedstawicieli włoskiego życia kulturalnego zaangażowanych w ruch Risorgimento. Rezydencję odwiedzili kompozytor Giuseppe Verdi, poeta i librecista Arrigo Boito, malarz Francesco Hayez oraz pisarz Antonio Fogazzaro. Rezydencja funkcjonowała jako znaczący ośrodek intelektualny regionu, będący punktem spotkań dla intelektualistów i artystów zaangażowanych w Risorgimento.
W 1819 roku posiadłość stała się rezydencją Giovanni Battisty Morosiniego (1782–1874), szwajcarskiego prawnika, polityka i sędziego kantonu Ticino, oraz jego żony Emilii Morosini (1804–1875), córki szwajcarskiego urzędnika i mecenaski kultury wspierającej społeczność Risorgimenta. Emilia pochodziła z domu Zeltnera w Solurze, w którym w ostatnich latach życia (1815–1817) mieszkał polski generał i bohater narodowy Tadeusza Kościuszki. Po śmierci Kościuszki jego serce, zgodnie z testamentem, zostało przekazane rodzinie Zeltnerów, a następnie przez małżeństwo Emilii przeniesione do Villa Negroni, gdzie przechowywano je w mauzoleum przez jakiś czas. Emilia Morosini była aktywną zwolenniczką ruchu Risorgimento. Podczas powstania w Mediolanie w marcu 1848 roku (tzw.