Pięć dni Mediolanu) zebrała w swoim domu członków Rządu Tymczasowego Lombardii i organizowała pomoc dla powstańców, zbierając fundusze i zaopatrzenie.
W wyniku Powstania w Mediolanie i walk o włoską niepodległość trzej młodzi patrioci polegli w obronie Republiki Rzymskiej (1849): Emilio Morosini (1830–1849), syn właścicieli, Enrico Dandolo (1827–1849) i Luciano Manara (1825–1849). Ich szczątki zostały przeniesione do mauzoleum rezydencji. Mauzoleum symbolizowało połączenie historii polskiej i włoskiej – serce generała Tadeusza Kościuszki spoczywało tu obok włoskich patriotów Risorgimento, lecz nie pozostaje już tam. Wśród gości rezydencji był także generał Giuseppe Garibaldi.
Przebudowa na przełomie XIX i XX wieku
W 1860 roku rezydencja została rozbudowana. W 1910 roku posiadłość przeszła w ręce hrabiego Alessandra Negroniego z Mediolanu. Jego syn Giovanni Antonio, architekt, podjął się kompleksowej przebudowy, respektując oryginalne cechy architektury. Pod jego kierunkiem wzniesiono stajnie poniżej głównego terenu, nowe skrzydło północne połączone mostem z rzeźbami, kaplicę i ossuarium oraz utworzono formalny ogród włoski na przyległych terenach.