Po zdobyciu Korei przez Mongołów w połowie XIII wieku, Korea została zmuszona do zbudowania 900 okrętów na potrzeby mongolskiej inwazji na Japonię, która ostatecznie się nie powiodła, mimo zdobycia paru mniejszych wysp i przyczółka w zatoce Hakata na Kiusiu.
thumb|Replika Geobukseon „żółwiego okrętu” z okresu wojny Imjin W ostatnich dekadach XIV wieku głównym zadaniem floty koreańskiej były ponownie walki z licznymi bandami japońskich piratów, znanymi jako wakō. Między innymi, w 1380 roku flota spaliła ponad 500 pirackich okrętów w ujściu rzeki Kum. W tym czasie Koreańczycy przyjęli na uzbrojenie okrętów artylerię, której użyto w kolejnej dużej bitwie z piratami w 1383 roku (admirał Chong Chi). W 1410 roku już wymieniano 160 okrętów uzbrojonych w działa. W 1413 roku pojawił się pierwowzór osłoniętych „okrętów-żółwi” (kobukson), służący do taranowania. Typowym okrętem stał się jednakże żaglowo-wiosłowy p’anokson, silnie zbudowany, z dodatkowym pokładem i nadbudową nad wioślarzami, której zadaniem było zwiększyć wysokość burty i utrudnić abordaż, a zarazem mieścić własnych żołnierzy. Często były zdobione malowidłami smoków na burtach. Budowane w różnych wielkościach, o długości od 50 do 110 stóp, pozostały zasadniczymi okrętami koreańskimi przez kolejne 200 lat, jeszcze podczas wojny z Japonią.