Historia marynarki Korei
Z uwagi na swoje położenie geograficzne na Półwyspie Koreańskim, państwa koreańskie od początku były państwami morskimi i zarazem organizowały floty wojenne, co związane było w dużej mierze z rywalizacją z pobliską Japonią. W początkowym okresie nie istniały wyspecjalizowane okręty wojenne, natomiast statki mogły być używane do transportu żołnierzy i do walki przy pomocy ich broni. Pierwsze znane świadectwa o koreańskiej flocie wojennej dotyczą okresu Trzech Królestw Korei w połowie VII wieku. W 662 roku z kolei japońska flota transportowców dostarczyła siły japońskie interweniujące w wojnie domowej po stronie królestwa Paekche, a w następnym roku doszło do bitwy na rzece Paekch’on. W 894 roku doszło również do bitwy morskiej między siłami japońskimi i koreańskimi z udziałem kuszników na statkach.
W 1009 roku flota królestwa Koryo (Goryeo) liczyła 75 okrętów. Okręty koreańskie tego okresu były już budowane jako wojenne, o silniejszej konstrukcji od statków handlowych. Istniały również okręty klasy kwason, wyposażone w taran, służące do niszczenia okrętów wroga, przy czym głównym przeciwnikiem w tym okresie byli piraci. Po zdobyciu Korei przez Mongołów w połowie XIII wieku, Korea została zmuszona do zbudowania 900 okrętów na potrzeby mongolskiej inwazji na Japonię, która ostatecznie się nie powiodła, mimo zdobycia paru mniejszych wysp i przyczółka w zatoce Hakata na Kiusiu.
thumb|Replika Geobukseon „żółwiego okrętu” z okresu wojny Imjin W ostatnich dekadach XIV wieku głównym zadaniem floty koreańskiej były ponownie walki z licznymi bandami japońskich piratów, znanymi jako wakō. Między innymi, w 1380 roku flota spaliła ponad 500 pirackich okrętów w ujściu rzeki Kum. W tym czasie Koreańczycy przyjęli na uzbrojenie okrętów artylerię, której użyto w kolejnej dużej bitwie z piratami w 1383 roku (admirał Chong Chi). W 1410 roku już wymieniano 160 okrętów uzbrojonych w działa. W 1413 roku pojawił się pierwowzór osłoniętych „okrętów-żółwi” (kobukson), służący do taranowania. Typowym okrętem stał się jednakże żaglowo-wiosłowy p’anokson, silnie zbudowany, z dodatkowym pokładem i nadbudową nad wioślarzami, której zadaniem było zwiększyć wysokość burty i utrudnić abordaż, a zarazem mieścić własnych żołnierzy. Często były zdobione malowidłami smoków na burtach. Budowane w różnych wielkościach, o długości od 50 do 110 stóp, pozostały zasadniczymi okrętami koreańskimi przez kolejne 200 lat, jeszcze podczas wojny z Japonią. Ich odkryty pokład górny umożliwiał ustawianie dział strzelających na większe odległości dzięki większym kątom podniesienia luf.
W 1592 roku Japonia podjęła próbę inwazji na Koreę, rozpoczynając wojna japońsko-koreańską (wojna Imjin). Pierwsza próba zdobycia Korei nie powiodła się dzięki admirałowi Yi Sun-sin i zwycięskiej koreańskiej kampanii morskiej 1593 roku. Podczas tej wojny zadebiutowały ulepszone żaglowo-wiosłowe „okręty-żółwie”, nakryte wypukłym dachem zapewniającym pewną osłonę załodze, prawdopodobnie z płytami żelaznymi, uzbrojone w działa. Były one mimo wszystko nieliczne, chociaż stały się najlepiej znane. Zwycięska dla koreańskiej floty była również kolejna kampania 1597–1598 roku.
XX wiek
Przypisy
Bibliografia
Marynarka