Filippo Turati (ur. 26 listopada 1857 w Canzo, zm. 29 marca 1932 w Paryżu) – włoski prawnik, publicysta i polityk socjalistyczny. Był przywódcą nurtu reformistycznego we Włoskiej Partii Socjalistycznej (wł. Partito Socialista Italiano, PSI) oraz współzałożycielem czasopisma Critica Sociale. Przez trzydzieści lat zasiadał w parlamencie jako poseł (1896–1926). Po rozbieżnościach z maksymalistami w 1922 roku założył Jednościową Partię Socjalistyczną (wł. Partito Socialista Unitario, PSU). Jako przeciwnik faszyzmu Mussoliniego, zmuszony do emigracji w 1926 roku, aż do śmierci prowadził z Paryża działalność antyfaszystowską.
Młodość i edukacja Filippo Turati urodził się 26 listopada 1857 roku w Canzo w Królestwie Lombardzko-Weneckim. Jego ojciec, Pietro Turati, był urzędnikiem państwowym wysokiego szczebla. Studiował prawo na Uniwersytecie Bolońskim, gdzie uzyskał dyplom 11 lipca 1877 roku.
W Mediolanie zaangażował się w środowisko artystyczne i poznał Arcangela Ghisleri, który wprowadził go w idee radykalizmu i pozytywizmu. W latach osiemdziesiątych XIX wieku Turati opublikował prace z zakresu kryminologii, analizując związki między przestępczością a warunkami społecznymi.