Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1910. W 1912 został przydzielony w rezerwie do dywizjonu ciężkich haubic nr 11 we Lwowie. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych monarchii austro-węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. W czasie I wojny światowej walczył na froncie wschodnim. W walkach nad Dniestrem został ranny. Po powrocie na front wziął udział w walkach na Podolu i Polesiu. Dowodził baterią w pułku ciężkiej artylerii polowej nr 30, a następnie nr 45. Awansował na porucznika rezerwy ze starszeństwem z 1 maja 1915.
19 lutego 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika ze starszeństwem od dnia 1 maja 1915, zaliczony do 1 Rezerwy armii z powołaniem do służby czynnej na czas wojny i przydzielony z dniem 1 listopada 1918 na stanowisko komendanta dworca kolejowego PrzeworskDz. Rozk. Wojsk. Nr 26 z 8 marca 1919, poz. 838, 841.. W 1920 był dowódcą II lwowskiego batalionu etapowego. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. W tym czasie pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Etapowego Małopolska. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w 5 dywizjonie artylerii ciężkiej.