Panokseon – typ koreańskiego okrętu wojennego z XVI w., zbliżony do dżonki o dwóch lub trzech pokładach, mieszanym żaglowo-wiosłowym napędzie, solidnej konstrukcji i silnym uzbrojeniu artyleryjskim. Podstawowy okręt floty koreańskiej w czasie japońskiej inwazji na Koreę w XVI w., protoplasta geobukseonu.
Opis Panokseony stworzono dla przeciwdziałania rajdom piratów japońskich zwanych wakō, których podstawową metodą walki był abordaż. Ułatwiała im to konstrukcja koreańskich jednostek handlowych, które miały niskie wolne burty. Pierwszym krokiem było wyposażenie statków w wysokie nadburcia, dające ochronę obrońcom. Wzorem był wrak chińskiej dżonki, odnalezionej na koreańskim wybrzeżu, której szeroki i osłonięty nadburciami pokład mógł pomieścić ok. 100 ludzi. Kolejnym etapem rozwojowym było podwyższenie okrętu przez nadbudowanie dodatkowego pokładu. Konstruowano go opierając belki nośne o dolny pokład, kładąc na nich łaty pokładu i następnie dobudowując nadburcia, tak że górny pokład był nieco szerszy i krył wioślarzy od góry. Okręty takie wprowadzono do służby w 1555 roku i stanowiły one trzon floty koreańskiej podczas odpierania japońskiej inwazji w końcu wieku.