Karabin TERA (jap. 挺進落下傘小銃/挺身落下傘小銃, Teishin Rakkasan Shoujuu) – specjalny japoński karabin powtarzalny, opracowany dla spadochroniarzy Cesarskiej Armii Japońskiej i Cesarskiej Marynarki Wojennej Wielkiej Japonii, którego wszystkie wersje można było rozłożyć lub złożyć na dwie części i łatwo zmontować lub zdemontować.
Historia Przed wojną na Pacyfiku japońscy spadochroniarze podczas skoków z samolotów zabierali ze sobą tylko pistolet Nambu Typ 94 i trzy granaty ręczne. Długość karabinów Typ 38 i Typ 99 sprawiała, że ich posiadanie podczas skoku było niepraktyczne, dlatego zrzucano je oddzielnie w pojemnikach z amunicją. Spadochroniarze często mieli trudności ze zlokalizowaniem i odzyskaniem karabinów, co zmuszało ich do atakowania wyłącznie pistoletami, granatami i jakąkolwiek zdobyczną bronią wroga, jaką udało im się pochwycić.
Prace rozwojowe nad karabinem przeznaczonym dla spadochroniarzy prowadził Techniczny Instytut Badawczy Armii, który zaprezentował dwa różne prototypy: karabin Typ 100, przeznaczony do przenoszenia w stanie złożonym przez skoczka spadochronowego, oraz karabin Typ 1, który można było przenosić ze złożoną kolbą.