Choć Cesarska Armia Japońska otrzymała kilka prototypów, żaden z nich nie został użyty podczas bitwy pod Palembang, co doprowadziło do utraty wielu karabinów i ciężkiej broni sił powietrznych Cesarskiej Armii Japońskiej (podobny problem napotkali niemieccy spadochroniarze podczas bitwy o Kretę) oraz do odnowienia zainteresowania opracowaniem specjalnie zaprojektowanego karabinu dla spadochroniarzy.
W połowie 1942 roku opracowano składaną konstrukcję, opartą na karabinie Typ 100, ale zamiast zamka śrubowego, odłączaną lufę utrzymywano w miejscu za pomocą stożkowego klina. Testy przeprowadzone na poligonie Futsu w październiku 1942 roku dały zadowalające wyniki i po kilku poprawkach karabin spadochronowy Typ 2 został oficjalnie przyjęty do uzbrojenia w maju 1943 roku.
Według Nessa fabryka Toriimatsu w arsenale w Nagoi wyprodukowała około 21 500 karabinów Typ 2, podczas gdy Dabbs podaje liczbę około 21 200 karabinów. Z kolei Harriman podaje liczbę około 19 000 karabinów wyprodukowanych łącznie.
Niektóre karabiny wykorzystano podczas bitwy o Leyte, choć znaczące japońskie operacje powietrznodesantowe ustały w momencie, gdy Typ 2 wszedł do produkcji.