Wiek XX W latach 1921–1931 wieś leżała w województwie białostockim, w powiecie ostrołęckim, w gminie Długosiodło. mały|Pomnik społeczności żydowskiej w Długosiodle Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 wieś zamieszkiwały 1744 osoby, 942 były wyznania rzymskokatolickiego, 1 ewangelickiego, a 801 (blisko 46%) mojżeszowego. Jednocześnie 987 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, a 757 żydowską. Było tu 260 budynków mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Długosiodle. Podlegała pod sąd grodzki w Ostrowi i okręgowy w Łomży; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Długosiodle. W latach 30. XX wieku comiesięczne targi w Długosiodle straciły swoje znaczenie.
W wyniku agresji III Rzeszy na Polskę we wrześniu 1939 wieś znalazła się pod okupacją niemiecką i przez cały jej okres wchodziła w skład dystryktu warszawskiego Generalnego Gubernatorstwa. Wojska niemieckie wkroczyły do Długosiodła 8 września 1939. W okolicznych lasach działał Lotny Oddział Bojowy Armii Krajowej dowodzony przez Alfreda Wieczorka ps. Tatar. W maju 1944 liczył ok. 100 osób.
Wieś 4 września 1944 wyzwoliły radzieckie wojska 48 Armii 1 Frontu Białoruskiego.