Podczas bitwy pod Solferino brygada Hartunga skutecznie osłaniała austriackie skrzydło przed francuską kawalerią za co został odznaczony Kawaler Orderem Korony Żelaznej II klasy z dekoracją wojenną.
W 1862 roku Hartung został dowódcą austriackich oddziałów w Istrii i na Pobrzeżu Austriackim i otrzymał awans na marszałka polnego porucznika (niem. Feldmarschalleutnant). Po wybuchu wojny z Królestwem Prus powierzono mu dowództwo 9. Korpusu Armijnego, który wchodził w skład Armii Południowej arcyksięcia Albrechta. W trakcie bitwy pod Custozą zignorował polecenie naczelnego dowóztwa i zamiast ufortyfikować się w dolinie Savallo Korpus Hartunga rozpoczął natarcie w rejonie wsi Berettara. Atak ten uniemożliwił Włochom zajęcie wzgórz Casa del Sole. Pod koniec bitwy żołnierzom 9. Korpusu udało się zająć przełęcz Kreuzberg i rozbić trzon armii gen. Enrico Morozzo Della Rocca. Za swoje działania podczas bitwy pod Custozzą Hartung otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Marii Teresy oraz tytuł tajnego radcy.