Wydarzenie prawdopodobnie miało miejsce we wrześniu (z niepewnością 2–3 miesięcy), co ustalono na podstawie czasu potrzebnego na dotarcie śladów erupcji do polarnych czap lodowych i ich zapisania w rdzeniach lodowych. Datowanie potwierdzają również wzorce rozmieszczenia tefry. Erupcja najprawdopodobniej miała miejsce w 1257 roku, choć możliwy jest także rok 1258.
Fazy Erupcja składała się z kilku faz, podzielonych na: P1 (faza freatyczna i magmowa), P2 (faza freatomagmowa z przepływami piroklastycznymi), P3 (pliniańska) oraz P4 (przepływy piroklastyczne). Czas trwania faz P1 i P3 nie ustalono osobno, ale łącznie (bez fazy P2) trwały one od 12 do 15 godzin. Kolumna erupcyjna osiągnęła wysokość 39–40 kilometrów w fazie P1 oraz 38–43 kilometrów w fazie P3. Kolumna była na tyle wysoka, że obecny w niej i jego skład izotopowy uległ zmianom pod wpływem fotolizy na dużych wysokościach.