Przebieg Erupcja rozpoczęła się od fazy freatycznej (wybuchów parowych), która pokryła warstwą popiołu o grubości 3 cm obszar ponad 400 km² na północnym zachodzie Lomboku. Następnie rozpoczęła się faza magmowa, podczas której opadał pumeks zawierający fragmenty lityczne, tworząc warstwę o grubości 8 cm zarówno na wschodzie Lomboku, jak i na Bali. Po tym nastąpił opad skał lapilli oraz popiołu, a także lawiny piroklastyczne, które były częściowo ograniczone do dolin na zachodnim zboczu Samalasa. Niektóre osady popiołu zostały usunięte przez lawiny piroklastyczne, tworząc bruzdy w popiele. Lawiny piroklastyczne przekroczyły Morze Balijskie na odcinku 10 km, docierając do na północnym zachodzie oraz na wschodzie Lomboku, podczas gdy bloki pumeksu najprawdopodobniej pokryły Cieśninę Alas między Lombokiem a Sumbawą. Osady wskazują na kontakt lawy z wodą, co sugeruje, że ta faza erupcji była freatomagmatyczna. Następnie wystąpiły trzy epizody opadu pumeksu, których osady pokryły większy obszar niż w przypadku innych faz erupcji. Pumeksy te opadły do 61 km na wschód, wbrew dominującym wiatrom, na Sumbawie, gdzie osiągają grubość do 7 cm.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Erupcja Samalasa w 1257 roku · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.