Wraz z osadami usuniętymi z osadów Samalasa wydłużyły linie brzegowe wyspy i pogrzebały doliny rzeczne; nowa sieć rzeczna powstała na osadach wulkanicznych po erupcji.

Skały i popiół Skały wulkaniczne wyrzucone podczas erupcji pokryły Bali, Lombok i część Sumbawy. Tefra w postaci warstw drobnego popiołu wulkanicznego opadła aż na Jawę, stanowiąc część tefry Muntilan, którą znaleziono na zboczach innych wulkanów Jawy, ale niepowiązanej z ich erupcjami. Tefra ta jest obecnie uznawana za produkt erupcji z 1257 roku i nazywana jest tefrą Samalasa. Osiąga grubość 2–3 cm na Merapi, 15 cm na Bromo, 22 centymetrów na Ijen oraz 12–17 cm na wulkanie Agung na Bali. W jeziorze Logung na Jawie, oddalonym o 340 km od Samalasa, ma grubość 3 cm. Większość tefry osadziła się na południowym zachodzie od wulkanu. Na podstawie grubości tefry Samalasa obserwowanej na Merapi szacuje się, że jej całkowita objętość wynosiła 32–39 km³. Indeks dyspersji (powierzchnia pokryta popiołem lub tefrą) erupcji osiągnął 7500 km² w pierwszej fazie i 110 500 km² w trzeciej fazie, co klasyfikuje je odpowiednio jako erupcję pliniańską i ultra-pliniańską.