Zajęcie przez nich Dłużyny Górnej odbiło się szerokim echem, głos w tej sprawie zabrał także król Węgier Maciej Korwin (w latach 1469–1490 wieś leżała w granicach Węgier). Dokumentem datowanym 1 listopada 1485 w Wiedniu Korwin "zganił" dalekich krewniaków Czasława, lecz tylko na tym się skończyło. Gersdorfowie z Baruth spokojnie sobie siedzieli na "Górnej Wsi" do 1493 r., kiedy sprzedali ją Hieronimowi Proffenowi ze Zgorzelca. Kuźnicę w Dłużynie Górnej Gotsche von Gersdorf sprzedał Szymonowi Asmannowi już w 1489 r. W XVI w. właścicielami Dłużyny Górnej byli bogaci mieszczanie zgorzeleccy, Frenzlowie. Ostatecznie w 1583 r. "Górną Wieś" wraz ze Strzelnem wykupiła rada miejska Zgorzelca.
W okresie przynależności miejscowości do magistratu zgorzeleckiego Dłużyna rozrastała się i stawała się coraz ludniejszą wsią, lecz spadały na nią też rozmaite klęski. W latach 1640–1641 (czas wojny trzydziestoletniej) zanotowano w Dłużynie wizytę szwedzkiego pułkownika Wanke, który zażądał od mieszkańców wsi wysokiej kontrybucji. W styczniu 1757 r., a więc już na samym początku wojny siedmioletniej, we wsi pojawili się Prusacy. 10 września tegoż roku przemaszerował przez Dłużynę silny oddział pruski. Tylko tego jednego dnia wyciągnięto od mieszkańców wsi 6346 talarów. Działania wojenne w 1813 r.