przyniosły miejscowości może jeszcze większe straty materialne. Już 22 lutego 1813 r. pokazały się we wsi oddziały kozackie. Po bitwie budziszyńskiej (22–28 maja 1813) Dłużynę splądrowali wpierw Rosjanie z Prusakami, a następnie żołnierze francuscy i włoscy. Ludność wsi wraz z inwentarzem musiała chować się po lasach puszczańskich. Obliczono, że w latach 1813–1815 w Dłużynie stacjonowało blisko 31 tysięcy żołnierzy różnych armii. Niemałych zniszczeń dokonano również w 1945 r., gdyż od lutego do maja miejscowość znajdowała się na linii frontu.
U schyłku XV w. we wsi znajdowały się co najmniej 3 młyny, 1 karczma i 8 stawów hodowlanych. W 1817 r. wymieniane są 2 szkoły, 2 składnice drewna, 1 tartak oraz 4 bielniki. Z kolei w 1845 r. podaje się tutaj 3 młyny wodne, 1 olejarnię, 1 browar, 1 tartak, 2 cegielnie, 3 bielniki, 28 rzemieślników i 14 handlarzy.
Zabytki Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisany jest: dom, na granicy wsi (dom nr 79 w Dłużynie Dolnej?), drewniany, z 1765 r.
Liczba ludności 1695 – 887 (D. Dolna – 509, D. Górna – 378) 1817 – 1419 1845 – 1636 1861 – 1828 1926 – 2184 (D. Dolna – 1413, D. Górna – 771) 1941 – 2019 (D. Dolna – 1351, D. Górna – 668) 1947 – 697 (w tym 17 Niemców) 1997 – 1386 (D. Dolna – 938, D. Górna – 448) 2011 – 431 Jest czwartą co do wielkości miejscowością gminy Pieńsk.
Zobacz też Dłużyna Dłużyna Dolna
Przypisy
Kategoria:Pieńsk (gmina)