Jego problemy z nauką spowodowane były tym, że umiał mówić jedynie po słoweńsku, a słownictwo tego języka mieszało mu się z chorwackim. Po poprawieniu wyników w nauce rodzice przepisali go do lepszej szkoły ludowej, tzw. opetovnicy. Opuścił ją w 1905 roku. Początkowo chciał zostać krawcem, ale dziadek przekonał go, aby wybrał zawód mechanika. Początkowo podjął pracę w gospodarstwie wujka, gdzie przepracował osiem miesięcy. Po powrocie do domu chciał wyjechać do pracy w kopalni węgla na Śląsku, jednak zabrakło mu pieniędzy na podróż.

Po zakończeniu 4-letniej szkoły podstawowej w latach 1905–1907 uczęszczał do tzw. szkoły dla „powtórkowiczów”, czyli szkoły uzupełniającej dla osób o niezadowalających wynikach w nauce.

W 1907 roku przeniósł się z rodzinnej wsi do miasta Sisak. Pracował jako kelner w lokalnej kafanie. Po kilku miesiącach pobytu w mieście rozpoczął również wieczorową naukę w zawodowej szkole rzemieślniczej w specjalności ślusarz. W 1908 roku okazjonalnie występował jako statysta w przedstawieniach organizowanych przez teatr z Osijeku. Zaangażował się w ruch robotniczy i obchody Święta Pracy. W 1910 dołączył do związku pracowników metalurgicznych oraz do Socjaldemokratycznej Partii Chorwacji i Slawonii.