Działania te polegały przede wszystkim na odpowiednio prowadzonej selekcji oraz racjonalnym doborze par do kojarzenia, co miało sprzyjać utrwalaniu i wzmacnianiu w potomstwie pożądanych cech genetycznych i użytkowych.

Centralną rolę w całym procesie hodowlanym przypisywano rozpłodnikom, czyli samcom przeznaczonym do krycia. Uważano, że to właśnie poprzez ich odpowiedni dobór można najszybciej i najskuteczniej oddziaływać na poziom genetyczny populacji. Z tego względu ustawodawca wprowadził precyzyjne mechanizmy kwalifikacji rozpłodników i ich rozmieszczenia na obszarze kraju. Do oceny przydatności poszczególnych osobników oraz do wydawania właścicielom stosownych świadectw uznania powoływano komisje kwalifikacyjne działające przy izbach rolniczych. Komisje te miały obowiązek oceny zwierząt doprowadzonych do przeglądu pod kątem ich pochodzenia, cech rasowych, zdrowotności oraz zgodności z normami i wymaganiami ustalonymi przez Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych.