Jedynie te rozpłodniki, które odpowiadały kryteriom rasy uznanej za odpowiednią dla danego obszaru oraz spełniały szczegółowe wymogi ministerialne, mogły zostać uznane za wartościowe pod względem hodowlanym. Co więcej, liczba kwalifikowanych samców nie była pozostawiona dowolności właścicieli, lecz podlegała regulacji administracyjnej. Wydziały powiatowe, działając na podstawie zasad opracowanych przez właściwą izbę rolniczą, decydowały o liczbie potrzebnych rozpłodników w poszczególnych gminach. Było to rozwiązanie podporządkowane zarówno celom racjonalizacji kosztów, jak i zapewnienia właściwej struktury rasowej pogłowia na danym terenie.

Kluczowym narzędziem kształtowania tej struktury było ministerialne rozporządzenie określające, które rasy uznaje się za odpowiednie dla poszczególnych regionów, powiatów czy gmin. Rejonizacja ta opierała się na analizie warunków przyrodniczych, struktury gospodarstw, tradycji hodowlanych oraz celów gospodarczych państwa. Dzięki temu państwo uzyskiwało możliwość świadomego i planowego kierowania rozwojem hodowli, co miało przeciwdziałać przypadkowemu mieszaniu ras, podnosić jakość produkcji oraz zwiększać konkurencyjność krajowego rolnictwa.

Przypisy

Kategoria:Rolnictwo II Rzeczypospolitej Kategoria:Hodowla zwierząt