Sukcesy powstańców w 1833 doprowadził do ugody z Mustafą Nuri Paszą (gubernatorem Trikali), który zaproponował Buziemu stanowisko urzędnika w okręgu Agrafa. Buzi objął to stanowisko, ale wkrótce był zmuszony uciekać na Korfu w obawie przed represjami. W 1834 ponownie wystąpił przeciwko władzom osmańskim. Dowodzona przez Buziego armia powstańcza licząca 10 tysięcy ludzi opanowała Berat, gdzie został utworzony komitet złożony z powstańców. Na jego czele stanął Abaz bej Lushnja, a Buzi został komendantem wojskowym miasta. W styczniu 1835 komitet podpisał porozumienie z władzami osmańskimi, zakładające rozbrojenie oddziałów powstańczych. Kiedy Turcy zaczęli łamać zawarte porozumienie, Tafil Buzi na czele podległych mu oddziałów ruszył w kierunku Janiny. W tym czasie wydał proklamację do Albańczyków wzywając ich, aby stanęli do walki. Osmański korpus ekspedycyjny skierowany przeciwko powstańcom zmusił Buziego do zaprzestania dalszej walki i powrotu do Tepeleny. W 1836 Buzi próbował po raz kolejny wywołać powstanie, ale tym razem nie osiągnął sukcesów. Internowany w Turcji, w 1842 został uwolniony i na czele 3000 Albańczyków udał się do Bejrutu, gdzie podległe mu oddziały złupiły miasto i doprowadziły do anarchii. Pod koniec życia w służbie Ibrahima Paszy, sprawował funkcję gubernatora Aleppo.