Izby rolnicze w II Rzeczypospolitej – organizacje samorządu zawodowego rolników, a jednocześnie osoby publiczno-prawne, ustanowione w celu zorganizowania zawodu rolniczego oraz wszechstronnego popierania rozwoju rolnictwa.
Pojęcie rolnictwo ujęte w ustawie obejmowało – oprócz właściwego rolnictwa – również leśnictwo, ogrodnictwo, hodowlę zwierząt i ryb oraz inne gałęzie wytwórcze związane z gospodarstwem rolnym.
Historia W miarę postępującego rozwoju społeczno-gospodarczego zachodziła potrzeba zorganizowania organizacji mogącej występować jako partner w procesach decyzyjnych państwaEncyklopedia Agrobiznesu, Fundacja Innowacja, Wyższa Szkoła Społeczno-Ekonomiczna, Warszawa 1998.. Roli tej nie mogły spełniać dobrowolne organizacje rolnicze typu stowarzyszenia czy związki, gdyż ich decyzje obowiązywały tylko członków, a nie całą społeczność rolniczą. Stąd wynika konieczność utworzenia organizacji samorządu zawodowego, która stopniowo zaczęła przybierać formę izb rolniczych. To rozwiązanie zastosowano z powodzeniem w wielu krajach Europy Zachodniej.