Jednak jego nadmierna wrażliwość, impulsywność i skłonność do podejrzliwości sprawiają, że kolejne relacje szybko się rozpadają. Żadna z prób zawiązania przyjaźni nie przynosi oczekiwanego zbliżenia, a samotność bohatera jedynie się pogłębia. Styl Emmanuela Bove’a – skrajnie oszczędny, precyzyjny i skupiony na drobnych gestach – podkreśla subiektywne, często zniekształcone postrzeganie rzeczywistości przez narratora.

Pomimo mrocznej tematyki i przedstawionej w powieści materialnej niepewności, książka odniosła duży sukces. Recenzje były wyjątkowo pozytywne, a krytycy podkreślali oryginalność stylu autora. Sukces powieści sprawił, że Bove został uznany za jednego z istotnych pisarzy okresu międzywojennego. W kolejnych latach opublikował jeszcze około dwudziestu powieści, zanim zmarł przedwcześnie w 1945 roku w wieku 47 lat.

Szczególną rolę w odkryciu Bove’a odegrała pisarka Colette. Według archiwów IMEC była ona uważną czytelniczką jego rękopisów i aktywnie wspierała jego debiut. To dzięki jej rekomendacji Bove został opublikowany w serii „Colette” w wydawnictwie Ferenczi & fils, co stało się początkiem jego kariery literackiej.

Przypisy

Bibliografia Laure Egoroff, – audycja radiowa France Culture, 2020. Archiwa IMEC: . Jean-Luc Bitton, , biografia, Paris 1994.

Kategoria:Powieści z 1924 Kategoria:Francuskie powieści