Zauważa jednak, że ludzie nagradzają brzydotę, pomijają dobro i cenią pozory zamiast wartości. Diabeł zaczyna go zwodzić, zniekształcając jego spojrzenie i wprowadzając „drzazgi” do jego oczu. Z czasem te zniekształcenia rosną, aż stają się belkami, które odbierają mu wzrok i wiarę w świat oraz samego siebie. Dzikie łabędzie i jaskółki niosą wieść o jego upadku w rodzinne strony.
Drugi brat, obdarzony niezwykle wyostrzonym słuchem, postanawia spróbować szczęścia tam, gdzie pierwszy zawiódł. Wyrusza z wielkimi nadziejami i umiejętnością słyszenia nawet rosnącej trawy. Jego słuch okazuje się jednak zbyt wrażliwy, bo słyszy zarówno ludzką radość, jak i ból, a także nieznośny hałas całego świata. Otaczają go dźwięki zegarów, krzyki uliczne, plotki oraz kłamstwa, które stają się coraz bardziej przytłaczające. By uchronić się przed hałasem zatyka uszy palcami, lecz nadal słyszy fałsz, krzyk i zamęt. W końcu pękają mu błony bębenkowe, traci zdolność słyszenia także tego, co dobre, prawdziwe i piękne. Staje się nieufny, rezygnuje z misji odnalezienia kamienia mądrości. Ptaki lecące na wschód przekazują smutną wieść do ojcowskiego zamku.