Trzeci brat oświadcza, że spróbuje swoich sił, bo ma „dobrego nosa”. Mówi to niezbyt elegancko, ale pozostaje sobą — wesołym człowiekiem i prawdziwym poetą. Potrafi wyśpiewać to, czego nie umie wypowiedzieć, a myśli przychodzą mu szybciej niż innym. Twierdzi, że „czuje pismo nosem”, bo jego zmysł węchu jest wyjątkowo rozwinięty. Uważa, że różne zapachy mają swoich miłośników, od woni jabłek po zapach stajni. Opowiada o ludziach, którzy wolą dym świecy łojowej, jaśminową duszność, olejek goździkowy czy świeżą bryzę morską. Jakby znał świat i ludzi, choć jego mądrość pochodzi po prostu z daru poetyckiego. Żegna dom rodzinny i rusza przed siebie, jadąc najpierw na strusiu, a potem lecąc na dzikiej łabędzicy. Odwiedza obce kraje, gdzie jego obecność sprawia, że wszystko wydaje się jaśniejsze i piękniejsze. Rośliny wyczuwają w nim przyjaciela i rozwijają się bujniej, a nawet ślimak zauważa piękno nowo rozkwitłej róży. Poeta układa pieśń, choć nikt go nie słucha. Płaci bębniarzowi, by ten ogłosił pieśń w mieście, i wtedy ludzie zaczynają zachwycać się jej głębią. Śpiewa kolejne pieśni o pięknie, prawdzie i dobru, a jego sława rośnie, czego diabeł nie może znieść. Diabeł otumania poetę kadzidłem chwały, przez co ten zapomina o swoim posłannictwie i o sobie samym.