W kręgu kobiet i mężczyzn niewidoma dziewczyna roztacza blask poznania prawdy, dobra i piękna. Gdziekolwiek się pojawia, wnosi światło, dźwięk, zapach i orzeźwienie. Diabeł nie potrafi tego znieść i postanawia działać. Z bagiennej wody, kłamstw, fałszywych pochwał i zazdrości tworzy dziewczynę podobną do niej. Świat nie potrafi odróżnić prawdziwej dziewczyny od diabelskiej kopii. Niewidoma dziewczyna ufa jednak Bogu i śpiewa pieśń otuchy. Cztery zielone liście z Drzewa Słońca wysyła wiatrom jako pozdrowienie dla braci. Wierzy, że ziści się obietnica odnalezienia klejnotu przewyższającego ziemskie skarby. Czuje jego blask w swojej zamkniętej dłoni i opowiada o ziarnach prawdy, które zebrała. W jej dłoni znajduje się pył poszukiwanej drogocennej substancji. Myślą dociera do domu ojca, nie puszczając niewidzialnej nici. Złe moce próbują wedrzeć się wichrem do świętego miejsca. Ojciec krzyczy, że wszystko może przeminąć, chwytając jej dłoń. Dziewczyna pewnie odpowiada, że to niemożliwe, bo czuje ciepło promienia w duszy.