W Indiach, w zamku na Drzewie Słońca panuje cisza. Ojciec martwi się, że synom nie wiedzie się dobrze. Uznaje, że nigdy nie przyniosą mu kamienia mądrości. Z żalem pochyla się nad Księgą Prawdy, lecz nie potrafi odczytać tajemnicy życia po śmierci. Jedyną pociechą ojca jest jego niewidoma córka. Dziewczyna kocha go głęboko i pragnie, by znaleziono drogocenny klejnot. Z tęsknotą myśli o braciach i chciałaby choć we śnie ich spotkać. Pewnej nocy słyszy w śnie ich wołanie dobiegające z dalekiego świata. Śni, że trzyma w dłoni jasny klejnot i przynosi go ojcu. Po przebudzeniu odkrywa, że ściska jedynie wrzeciono. Zauważa, że uprzędła nić cienką jak pajęczyna, wzmocnioną łzami i niezwykle trwałą. Podejmuje decyzję, by spełnić sen i wyruszyć w świat. W nocy żegna się z ojcem i przywiązuje nić do domu, by móc wrócić. Zrywa cztery liście z Drzewa Słońca jako pozdrowienie dla braci. Wyrusza w dziwny, hałaśliwy świat, który rozjaśnia się tam, gdzie się pojawia. Słyszy zarówno piękne pieśni, jak i krzyki oraz wykluczające się nawzajem myśli ludzkie. W jej sercu rozbrzmiewa cichy głos, by trzymać się Boga i własnej wewnętrznej prawdy.