W chwili powstania spółdzielnia liczyła 40 udziałowców, a do końca 1939 roku liczba ta wzrosła do 75.

W radzie nadzorczej przewodniczącym został Jan Fugas, ówczesny sołtys Trzciany, jego zastępcą Józef Kawalec, a sekretarzem Władysław Cioch. W skład zarządu weszli: Kazimierz Piątek jako przewodniczący, Michał Nawrocki, Walenty Kawalec, Władysław Rodzoń, Stanisław Kozubal i Jakub Cioch. Spółdzielnię wraz ze statutem zarejestrowano w Sądzie Okręgowym w Rzeszowie.

W 1938 roku dla pracowników i członków spółdzielni „Jedność” zorganizowano kurs ceglarski mający na celu podniesienie kwalifikacji załogi zakładu.

11 czerwca 1939 roku odbyło się nabożeństwo w kościele parafialnym oraz uroczysty pochód do cegielni połączony z jej poświęceniem, symbolicznym zapaleniem ognia w piecu, powitaniem gości i krótkim przemówieniem.

Produkcja cegły systematycznie wzrastała, a plan na rok 1940 przewidywał dalsze zwiększenie wielkości wypału, co jednak uniemożliwiła okupacja hitlerowska.

Powojenna reaktywacja spółdzielni (1947–1952)

Spółdzielnia Ceglarska „Jedność” po zakończeniu II wojny światowej wznowiła działalność 13 marca 1947 roku.